Stopień agresywności Wielkość (w cm) Liczba mitotyczna (HPF)
bardzo niski < 2 < 5 / 50
niski 2 - 5 < 5 / 50
pośredni < = 5 < 6 - 10 / 50
5 - 10 < 5 / 50
wysoki > 5 > 5 /50
> 10 każda
każda > 10 / 50

Kontakt

Sponsor Portalu


Sponsorem strony internetowej
jest Firma Pfizer


Badania Molekularne

Bloczki parafinowe

Bloczki parafinowe przesyłane do badań molekularnych powinny być reprezentatywne (to jest 90-100% utkania nowotworowego w powierzchni cięcia). W innym przypadku bloczkowi MUSI towarzyszyć adekwatna informacja lub szkiełko barwione HE lub CD117, jeśli odczyn jest dodatni. Gdy te warunki nie będą spełnione, istnieje ryzyko wydania wyniku fałszywie negatywnego.

Zasady diagnostyki molekularnej

Badania molekularne GIST ujawniły obecność mutacji w genach KIT i PDGFRA. Produktem obu genów są receptory posiadające aktywność kinazy tyrozynowej. Mutacje w obu genach mają charakter wykluczający się (tzn. nie występują dwie mutacje jednocześnie) i aktywujący, co oznacza, że receptory stają się aktywne metabolicznie bez konieczności połączenia się z ligandem. Mutacje w GIST najczęściej obserwuje się w protoonkogenie c-KIT. Większość mutacji KIT występuje w eksonie 11 (około 70%), rzadziej w eksonie 9 (6-8 %). Mutacje mogą też występować w eksonach 13 i 17. W wielu GIST, w których nie ma mutacji KIT, występują mutacje w genie PDGFRA. Mutacje w tym genie występują w 2 eksonach PDGFRA (głównie w 18 i w mniejszym stopniu w 11). W przypadkach GIST, w których nie obserwuje się dodatniego barwienia na CD117 mimo wszystko zalecane jest wykonanie badań molekularnych (sekwencjonowanie całych genów) w celu poszukiwania mutacji.

Obecność zmutowanego genu KIT lub PDGFRA w GIST jest istotna dla przewidywania odpowiedzi na leczenie imatinibem. Mimo, że imatinib skutecznie hamuje również prawidłowy KIT i PDGFRA to chorzy na GIST, u których nie występują mutacje KIT i PDGFRA, rzadziej odpowiadają na leczenie imatinibem. Ostatnio pojawiły się dane wskazujące na rolę określonej mutacji w odpowiedzi na imatinib. Na podstawie analizy odpowiedzi na imatinib u ponad 300 chorych wykazano, że chorzy posiadający mutacje w eksonie 11 odpowiadają na leczenie imatinibem już w dawce 400 mg/dzień i charakteryzują się najdłuższym czasem wolnym do progresji, podczas gdy chorzy z mutacją w eksonie 9 wymagają dawki 800 mg/d, gdyż ich odpowiedź na leczenie dawką 400 mg dziennie jest gorsza. Te różnice mogą wynikać ze zmian w konformacji będącej wynikiem mutacji w eksonie 11 (ekson kodujący część cytoplazmatyczną receptora) i eksonie 9 (ekson kodujący część transbłonową receptora). Jest to jak dotąd jedyny znany typ nowotworu, kiedy umiejscowienie mutacji może determinować sposób leczenia (dawkę leku) celowanego molekularnie. Tak więc w każdym przypadku rozpoznania GIST i po rozpoczęciu leczenia, zaleca się przesłanie materiału (najlepiej świeżo zamrożonego, ale mogą to być również bloczki parafinowe) do oznaczeń molekularnych (Zakład Biologii i Genetyki Akademii Medycznej w Gdańsku – Prof. J. Limon; e-mail: katgen@amg.gda.pl lub Zakład Biologii Molekularnej Centrum Onkologii – Instytutu w Warszawie – Prof. J. Siedlecki; e-mail: jas@coi.waw.pl).

Mutacje - Formularz skierowania na badanie

GIST_skierowanie_2013_05.doc

Plik w formacie DOC (Microsoft Word lub Open Office Writer)

Zasady diagnostyki

GIST-zasadydiagnostyki.doc

Plik w formacie DOC (Microsoft Word lub Open Office Writer) zawierający: Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (ang. gastrointestinal stromal tumors – GIST) stanowią niedawno wyodrębnioną grupę najczęstszych nowotworów mezenchymalnych przewodu pokarmowego. Wywodzą się one najprawdopodobniej z prekursorów komórek rozrusznikowych...